Efnisyfirlit 01 Stál og hnífur 02 Braggablús 03 Dalakofinn 04 Ég sé um hestinn 05 Einbúinn 06 Það er gott að elska 07 Litla flugan 08 Á Sprengisandi 09 Fatlafól 10 Ég er kominn heim 11 Gúanó stelpan 12 Vegbúi 13 Anna í Hlíð 14 Aravísur 15 Ég veit þú kemur 16 Ísland er land þitt 17 Draumur um Nínu 18 Krummavísur 19 Sofðu unga ástin mín 20 Lífið er yndislegt 21 Danska lagið 22 Det var brændevin i flasken 23 Einu sinni á ágústkvöldi 24 Í bláum skugga 25 Kátir voru karlar 26 Komdu inn í kofann minn 27 Kötukvæði 28 Nú liggur vel á mér 29 Ó , María, mig langar heim 3 0 Undir Dalanna sól 3 1 Vertu til 3 2 Það blanda allir landa 3 3 Það gerðist hér suður með sjó 3 4 Það liggur svo makalaust 3 5 Þórsmerkurljóð 36 lög Stál og hnífur Þegar ég vaknaði um morguninn er þú komst inn til mín. Hörund þitt eins og silki andlitið eins og postulín. Við bryggjuna bátur vaggar hljótt, í nótt mun ég deyja. Mig dreymdi dauðinn segði komdu fljótt það er svo margt sem ég ætla þér að segja. Ef ég drukkna, drukkna í nótt, ef þeir mig finna. Þú getur komið og mig sótt þá vil ég á það minna. Stál og hnífur er merki mitt merki farandverkamanna. Þitt var mitt og mitt var þitt meðan ég bjó á meðal manna. Braggablús Ein í bragga, Magga, gægist út um gluggann, bráðum sér hún Skuggabaldur skunda hjá. Enn einn túrinn, stúrinn, olíu á skúrinn er erfitt nema fyrir fjandans aur að fá. Í vetur, betur gekk henni að galdra til sín glaða og kalda karla sem oft gáfu aur. En Magga í sagga, situr ein í bragga á ekki fyrir olíu er alveg staur. Fyrst kom bretinn, rjóður, yndislega góður þá bjó hún Magga á Borginni í bleikum kjól. Svo kom kaninn, þaninn, kommúnistabaninn þá kættist Magga ofsarlega og hélt sín jól. Svo færðist aldur yfir eins og galdur og ávallt verra og verra var í karl að ná. Nú er Magga stúrin því olíu á skúrinn er erfitt nema fyrir fjandans aur að fá. Ein í bragga Magga, gægist út um gluggann bráðum sér hún Skugga Baldur skunda hjá. Enn einn túrinn, stúrin, olíu á skúrinn er erfitt nema fyrir fjandans aur að fá. Í vetur betur gekk henni að galdra til sín glaða og kalda karla sem oft gáfu aur. En Magga í sagga situr ein í bragga á ekki fyrir olíu er alveg staur. Dalakofinn Vertu hjá mér, Dísa, meðan kvöldsins klukkur hringja og kaldir stormar næða um skóg og eyðisand; þá skal ég okkur bæði yfir djúpið dökka syngja heim í dalinn, þar sem ég ætla að byggja og nema land. Kysstu mig ...kysstu mig. Þú þekkir dalinn Dísa, þar sem dvergar búa í steinum, og vofur læðast hljótt og hörpusláttur berst yfir hjarn og bláa ísa, og huldufólkið dansar um stjörnubjarta nótt. Og meðan blómin anga og sorgir okkar sofa er sælt að vera fátækur, elsku Dísa mín, og byggja sér í lyngholti lítinn dalakofa við lindina, sem minnir á bláu augun þín. Ég elska þig; ég elska þig og dalinn, Dísa og dalurinn og fjöllin og blómin elska þig. í Norðri brenna stjörnur, sem veginn okkur vísa, og vorið kemur bráðum...... Dísa, kysstu mig Ég sé um hestinn Heyrðu heillin! Leyfðu mér að kíkja aðeins á nýja hnakkinn þinn. Við ættum kannski að bregða honum á folann minn. Við skulum festa hann mjög, mjög vel, því við viljum ekki að þú dettir af baki. Ég sé um hestinn, þú sérð um hnakkinn. Við skulum hleypa á skeið. Ég sé um hestinn, þú sérð um hnakkinn. við skulum fara í útreið reið. Út í myrkrið, með fram ánni, fram hjá hunangshlöðunni við munum ríða, en sú blíða, þar til örlar á dagsbirtunni. Ég sé um hestinn, þú sérð um hnakkinn ... Einbúinn Ég bý í sveit, á sauðfé á beit og sællegar kýr úti á túni. Sumarsól heit, senn vermir nú reit en samt má ég bíða eftir frúnni. Traktorinn minn, reiðhesturinn, hundur og dálítið af hænum. Kraftaverk eitt til oss gæti leitt hýrlega mey burt úr bænum. Veturinn er erfiður mér, svo andskoti fótkaldur stundum. Ég sæi þig gera eins og mig. ylja á þér tærnar á hundum. Þeir segja mér að þeysa af stað, þær bíði eftir bóndanum vænum. Ég hef reynt, það veit guð, en það er sko puð að þræða öll húsin í bænum. Já ég bý í sveit... Það er gott að elska Það var einn morgun snemma sumars þegar sólin kíkti inn ég sat við gluggann með kaffið var að horfa á himininn geislarnir tipluðu inn á hvítum fótum og földu brosin sín og fundu þig undir sænginni mjúku og opnuðu augun þín. Viðlag: og Það er gott að elska og það er gott að elska og það er gott að elska konu eins og þig. Þú býður mér blíðlega góðan dag og drekkur þitt kínverska te dimmblá fegurð augna þinna er það eina sem ég sé Það er ljúft að horfa á þig og finna friðinn sem leggur frá þér þú ert falleg svona nývöknuð, þú ert allt sem ég óska mér. Og það er gott ... Og nú er ég orðinn faðir og finn hvursu ljúft það er að fá furðu smáar hendur að morgni dags um háls á mér. Og gagnvart konu eins og þér er ástin mitt eina svar og ef það er líf eftir þetta líf þá mun ég elska þig líka þar. Og það er gott ... Litla flugan Lækur tifar létt um máða steina. Lítil fjóla grær við skriðufót. Bláskel liggur brotin milli hleina. Í bænum hvílir íturvaxin snót. Og ef ég væri orðin lítil fluga Ég inn um gluggann þreytti flugið mitt. Og þó ég ei til annars mætti duga Ég eflaust gæti kitlað nefið þitt. Á Sprengisandi Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn, rennur sól á bak við Arnarfell. Hér á reiki' er margur óhreinn andinn úr því fer að skyggja á jökulsvell. :,:Drottinn leiði drösulinn minn, drjúgur verður síðasti áfanginn.:,: Þei þei, þei þei. Þaut í holti tófa, þurran vill hún blóði væta góm, eða líka einhver var að hóa undarlega digrum karlaróm. :,:Útilegumenn í Ódáðahraun eru kannski' að smala fé á laun.:,: Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn, rökkrið er að síga' á Herðubreið. Álfadrotting er að beisla gandinn, ekki' er gott að verða' á hennar leið. :,:Vænsta klárinn vildi' ég gefa til Fatlafól Ég þekkti einu sinni fatlafól sem flakkaði um í hjólastól með bros á vör og berjandi þó lóminn hann ók loks í veg fyrir valtara og varð að klessu - ojbara þeir tóku hann upp með kíttisspaða og settu hann beint á sjónminjasafnið Fatlafól fatlafól flakkandi um á tíu - gíra - spítthjólastól ók loks í veg fyrir valtara og varð að klessu - ojbara þeir tóku hann upp með kíttisspaða og settu hann beint á sjónminjasafnið. Ég er kominn heim Er völlur grær og vetur flýr og vermir sólin grund, kem ég heim og hitti þig, verð hjá þér alla stund. Við byggjum saman bæ í sveit sem brosir móti sól, þar ungu lífi landið mitt, mun ljá og veita skjól. Sól slær silfri á voga, sjáðu jökulinn loga. Allt er bjart fyrir okkur tveim því ég er kominn heim. Að ferðalokum finn ég þig sem mér fagnar höndum tveim. Ég er kominn heim, já ég er kominn heim Gúanó stelpan Þarna fékk ég það fyrst, þarna fékk ég þig kysst, hingað kem ég þegar heimurinn frýs, aldrei faðmað aðra eins dís. Ég veit þú liggur með þeim en nú er ég á leiðinni heim til þess að fara í brjálað geim með þér og þessum rugluðu tveim. Sakna Ísafjarðar og þín gúanó stelpan mín, langar að hitta þig, kíkja smá inn í þig gúanó stelpan mín. Þú kenndir mér svo margt, eins og lífið er fallega svart, smásnert af rugli er allt sem þú þarft, ástin er bara hjartaskart. Sakna Ísafjarðar og þín gúanó stelpan mín, langar að hitta þig, kíkja smá inn í þig gúanó stelpan mín. Vegbúi Þú færð aldrei að gleyma þegar ferðu á stjá þú átt hvergi heima nema veginum á. Með angur í hjarta og dirfskunnar móð þú ferð þína eigin ótroðnu slóð. Vegbúi, sestu mér hjá segðu mér sögur já, segðu mér frá þú áttir von nú er vonin farin á brott flogin í veg. Anna í Hlíð Ég fór að smala kindum hér kvöld eitt fram í dal og kominn var ég lengst inn í bláan fjallasal. Þá ungri mætti ég blómarós með augun djúp og blíð og er ég spyr að nafni, hún ansar: "Anna í Hlíð." Anna í Hlíð, Anna í Hlíð, með augun blá, svo yndisfríð af ástarþrá ég kvalir líð. Anna í Hlíð, Anna í Hlíð, nei, engin er eins fríð og hún Anna mín í Hlíð. Aravísur Hann Ari er lítill. Hann er átta ára ,,trítill" með augu svo falleg og skær. Hann er bara sætur, jafnvel eins, er hann grætur og hugljúfur þegar hann hlær. En spurningum Ara er ei auðvelt að svara: - Mamma af hverju er himininn blár? - Sendir Guð okkur jólin? - Hve gömul er sólin? - Pabbi, því hafa hundarnir hár? Bæði pabba og mömmu og afa og ömmu þreytir endalaust spurninga suð: - Hvar er sólin um nætur? - Því er sykurinn sætur? - Afi, gegndu, hver skapaði Guð? - Hvar er heimsendir amma? - Hvað er eilífðin, mamma? - Pabbi, af hverju vex á þér skegg? - Því er afi svo feitur? - Því er eldurinn heitur? - Því eiga ekki hanarnir egg? Það þykknar í Ara, ef þau ekki svara og þá verður hann ekki rór, svo heldur en þegja, þau svara og segja: Þú veist það, er verðurðu stór. Fyrst hik er á svari, þá hugsar hann Ari og hallar þá kannski undir flatt og litla stund þegir, að lokum hann segir: - Þið eigið að segja mér satt. Ég veit þú kemur Ég veit þú kemur í kvöld til mín þótt kveðjan væri stutt í gær. Ég trúi ekki á orðin þín, ef annað segja stjörnur tvær. Og þá mun allt verða eins og var sko áður en þú veist, þú veist. Og þetta eina sem útaf bar okkar á milli í friði leyst. Og seinna, þegar tunglið hefur tölt um langan veg, þá tölum við um drauminn sem við elskum, þú og ég. Ég veit þú kemur í kvöld til mín þótt kveðjan væri stutt í gær. Ég trúi ekki á orðin þín, ef annað segja stjörnur tvær. Ísland er land þitt Ísland er land þitt, og ávallt þú geymir Ísland í huga þér, hvar sem þú ferð. Ísland er landið sem ungan þig dreymir, Ísland í vonanna birtu þú sérð, Ísland í sumarsins algræna skrúði, Ísland með blikandi norðljósa traf. Ísland að feðranna afrekum hlúði, Ísland er foldin, sem lífið þér gaf. Íslensk er þjóðin sem arfinn þinn geymir Íslensk er tunga þín skír eins og gull. Íslensk er sú lind,sem um æðar þér streymir. Íslensk er vonin, af bjartsýni full. Íslensk er vornóttin, albjört sem dagur, Íslensk er lundin með karlmennskuþor. Íslensk er vísan, hinn íslenski bragur. Íslensk er trúin á frelsisins vor. Ísland er land þitt, því aldrei skal gleyma Íslandi helgar þú krafta og starf Íslenska þjóð, þér er ætlað að geyma íslenska tungu, hinn dýrasta arf. Ísland sé blessað um aldanna raðir, íslenska moldin, er lífið þér gaf. Ísland sé falið þér, eilífi faðir. Ísland sé frjálst, meðan sól gyllir haf. Draumur um Nínu Núna ertu hjá mér , Nína. Strýkur mér um vangann , Nína. Ó haltu ‘ í höndina ‘ á mér , Nína, því þú veist að ég mun aldrei aftur , ég mun aldrei , aldrei aftur , aldrei aftur eiga stund með þér Það er sárt að sakna einhvers , lífið heldur áfram – til hvers ? Ég vil ekki vakna frá þér því ég veit að þú munt aldrei aftur , þú munt aldrei , aldrei aftur , aldrei aftur strjúka vanga minn. Þegar þú í draumum mínum birtist allt er ljúft og gott og ég vildi ‘ ég gæti sofið heila öld því að nóttin veitir aðeins skamma stund með þér Er ég vakna , Nína þú ert ekki lengur hér , opna augun – enginn strýkur blítt um vanga mér Dagurinn er eilífð án þín , kvöldið kalt og tómlegt án þín , er nóttin kemur fer ég til þín Þegar þú í draumum mínum birtist allt er ljúft og gott og ég vildi ‘ ég gæti sofið heila öld , því að nóttin veitir aðeins skamma stund með þér Er ég vakna , Nína þú ert ekki lengur hér , opna augun – enginn strýkur blítt um vanga mér Er ég vakna , ó Nína þú ert ekki lengur hér , opna augun – enginn strýkur blítt um vanga mér Krummavísur Krummi svaf í klettagjá kaldri vetrarnóttu Verður margt að meini , verður margt að meini Fyrr en dagur fagur , freðið nefið dregur hann undan stórum steini , undan stórum steini Allt er frosið úti gor , ekkert fæst við ströndu mor. Svengd er metti mína , svengd er metti mína Ef af húsum heim ég fer, heimafrakkur bannar mér seppi ’ úr sorpi að tína , seppi ’ úr sorpi að tína Öll er þakin ísi jörð , ekki sér á holta börð , fleygir fuglar geta, fleygir fuglar geta. En þó leiti út um mó , auða hvergi lítur tó Hvað á hrafn að éta ? Hvað á hrafn að éta ? Á sér krummi ýfði stél , einnig brýndi gogginn vel, flaug úr fjalla gjótum , flaug úr fjalla gjótum Lítur yfir byggð og bú á bæjum fyrr en vakna hjú , veifar vængjum skjótum , veifar vængjum skjótum Sálaður á síðu lá sauður feitur garði hjá , fyrrum frár á velli , fyrrum frár á velli Krúnk krúnk nafnar komið hér , krúnk krúnk því oss búin er krás á köldu svelli , krás á köldu svelli Sofðu unga ástin mín Sofðu unga ástin mín , úti regnið grætur Mamma geymir gullin þín , gamla leggi og völuskrín Við skulum ekki vaka um dimmar nætur Það er margt sem myrkrið veit , minn er hugur þungur Oft ég svarta sandinn leit , svíða grænan engireit Í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprungur Sofðu lengi , sofðu rótt , seint mun best að vakna Mæðan kenna mun þér fljótt , meðan hallar degi skjótt , að mennirnir elska , missa, gráta og sakna