## فصل بعد؛ وقت ی د ی گر چ ی ز ی برا ی پن هان کردن نبود سه ماه از روز ی که سارا ب ه بخش د ی گر ی منتقل شده بود م ی گذشت در ظاهر، همه چ ی ز عاد ی شده بود کص بنویس د ی گر لازم نبود هنگام ورود کاوه به اتاق، نگاهش را از او بدزدد. د ی گر پ ی ام ها ی کوتاه و محتاطانه ا ی مث ل «بعدا ً صحبت م ی کن ی م» م ی انشان رد و بدل نم ی شد . حت ی در جلسات شرکت، م ی توانستند بدون ن گران ی کنار ی کد ی گر بنش ی نند و درباره پروژه ها صحبت کنند اما ی ک سؤال هنوز با ق ی مانده بود : ** حالا که مانع اصل ی از م ی ان ر فته بود، آ ی ا احساسشان هنوز همان قدر قو ی بود؟ ** سارا خودش هم جوابش را ن م ی دانست تا شب ی که تلفنش زن گ خورد نام کاوه رو ی صفحه ظاهر شد چند ثان ی ه به تماس نگاه کر د و ب عد پاسخ داد « سلام .» صدا ی کاوه آرام بود « سلام . م ی تونم بب ی ن مت؟ » سارا پرس ی د : « الان؟ » « اگر خودت راحت ی .» هم ی ن جمله کاف ی بود ا ی ن بار تصم ی م کاملا ً دست سارا بود نه رابطه کار ی وجود داشت، نه فشار ی ، نه نگران ی از ا ی ن که پاسخ من ف ی چه اثر ی رو ی شغلش خواهد گذاشت لبخند زد « باشه .» --- ## ی ک د ی دار مت فاوت وقت ی به کافه رس ی د، کاوه از قبل آنجا بود اما برخلاف گذشته، ا ی ن بار اضطراب ی در چ هره اش د ی ده ن م ی شد سارا روبه رو ی ش نشست کاوه گفت : « فکر م ی کنم ی ه چ ی ز ی رو بالاخره ف هم ی دم .» « چ ی ؟ » « ً قبلا فک ر م ی کردم سخت تر ی ن قسمت ا ی ن رابطه، پنهان کردنشه .» سارا پرس ی د : « نبود؟ » کاوه سرش را ت کان داد « نه . سخت تر ی ن قس مت ا ی ن بود ک ه نم ی دونست ی م اگر همه موانع کنار برن، هنوز همد ی گه رو انتخاب م ی کن ی م ی ا نه .» سارا چند لحظه سکوت کرد بعد گفت : « و جوابش رو پ ی دا کرد ی ؟ » کاوه نگاهش کرد « آره .» سارا لبخند زد « منم .» --- ## ی ک شروع واقع ی آن شب برا ی اول ی ن بار درباره آ ی نده صحبت کردند؛ نه درباره شرکت، نه درباره پروژه ها و نه درباره ا ی نکه چه کس ی ممکن است آنها را بب ی ند درباره خودشان حرف زدند درباره چ ی زها یی که از ی ک رابطه م ی خواست ند درباره ترس ها یی که در ماه ها ی گذشته پن هان ک رده بودند سارا اعتراف کرد که ه م ی شه از ا ی ن م ی ترس ی ده که علا قه کاوه ب ی شتر ب ه حضور روزانه و فضا ی کار ی وابسته باشد کاوه هم گفت که خودش از ا ی ن م ی ترس ی ده که سارا به دل ی ل جا ی گاه او نتواند کاملا ً آزادانه تصم ی م بگ ی رد حالا اما شرا ی ط فرق کرده بود آنها م ی توانستند بدون ه ی چ اجبار ی ا وابستگ ی شغل ی ، درباره ادامه رابطه تص م ی م بگ ی رند --- ## ی ک پ ی ام در ن ی مه شب آن شب وقت ی سارا به خانه رس ی د، تلفنش روشن شد پ ی ام کوتاه ی از کاوه آ مده بود : **« امشب برا ی اول ی ن بار احساس کردم رابطه مون واقعا ً مال خودمونه .»* * سارا چند لحظه ب ه صفحه نگاه کرد بعد جواب داد : **« چون د ی گ ه لازم ن ی ست از چ ی ز ی فرار کن ی م . »** چند ثان ی ه بعد پاسخ آمد : **« پس ا ی ن بار فرار نکن ی م . »** سارا لبخند زد گوش ی را کنار گذاشت و به پنجره خ ی ره شد باران آرام ی شروع شده بود اما ا ی ن بار، برخلاف شب ها ی گذشته، ه ی چ راز ی وجود نداشت که او را نگران کند فقط ی ک انتخاب باق ی مانده بود : ا ی نکه دو نف ر، بعد از ع بور از تمام پ ی چ ی د گ ی ها، واقعا ً بخواهند کنار ی کد ی گ ر ب مانند ی ا نه و شا ی د ا ی ن، واقع ی تر ی ن بخش هر رابطه باشد؛ ** وقت ی ه ی جان پن هان کار ی تمام م ی شود و علاقه با ی د بدون ه ی چ نقاب ی خودش را ثابت کند .**