-the lost years " ပျ ေ ာက်ဆုံးသွားတဲ့ 0ှစ်များ " ၂၀၂၂ - လွတ်လပ်မ7 ဆုံး897ံး ခ ြ င်း အဲ့ဒီ0ှစ်မှာ ငါတိB အသက်97တာ တ ေ ာင် က C ေ ာက် န ေ ရ ပ F ီ ။ အ ပ ြ င်မှာ လ ေ က လွတ်လွတ်လပ်လပ် တိုက် န ေ ပ ေ မယ့် ငါတိBရင်ထဲမှာ တ ေ ာ့ လ ေ ဟာနယ်လိုပဲ။ လွတ်လပ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ပ ြ Kာန်းစာအုပ်ထဲမှာပဲ ကျန် တ ေ ာ့တယ်။ လမ်း ပ ေ Lထွက်ရင် ခ ေ ါင်းငBံရတယ်၊ စကား ပ ြ ေ ာရင် တိုးတိုး ပ ြ ေ ာရတယ်။ ငါတိBအားလုံး အသက်Nှင် န ေ ပ ေ မယ့် လွတ်လပ်မ7က တ ေ ာ့ အဲ့ဒီ န ေ ့ မှာပဲ သ ေ ဆုံးသွားခဲ့ ပ F ီ ။ ၂၀၂၃ - အခွင့်အ ရ ေ း၊ အစွမ်းစ အသုံးချမရ ငါ ့မှာ အိမ်မက် တွ ေ Nှိတယ်၊ အစွမ်းအစ တွ ေ Nှိတယ်၊ လက်ထဲမှာ ဘQဲလက်မှတ် တွ ေ Nှိတယ်။ ဒါ ပ ေ မယ့် ဘာတစ်ခုမှ အသုံးမဝင် တ ေ ာ့ဘူး။ တံခါး တွ ေ အားလုံး ပိတ်ထားတယ်။ အလုပ် လT ေ ာက်ရင် နာမည် က C ည့် ပ F ီ း ပယ်တယ်၊ အမှန်တရား ပ ြ ေ ာရင် အလုပ် ပ ြ Vတ်တယ်။ ငါ ့ရဲW အစွမ်းအစအားလုံးဟာ သ ေ ာ့ခတ်ခံထားရတဲ့ သ ေ တ X ာထဲက ရတနာ တွ ေ လိုပဲ - Nှိတာသိတယ်၊ ဒါ ပ ေ မယ့် ထုတ်သုံးလိBမရဘူး။ ၂၀၂၄ - န ေ အိမ်၊ စည်းစိမ် တွ ေ ပါ ဆုံး897ံး ဖုန်းတစ်လုံးဝင်လာတယ်။ " ရွာကို မီး897W ိ န ေ ပ F ီ " တဲ့။ ငါတိB ပ ြ ေ းခဲ့ရတယ်။ ဖိန ပ် တ ေ ာင်စီးဖိB မ ေ ့ ခဲ့တယ်။ အ မ ေ ့ လက်ချက် ထမင်းစားပွဲ လ ေ း၊ အ ဖ ေ ကိုယ်တိုင် 9ို က် ပ ေ းခဲ့တဲ့ အိမ်တံခါး လ ေ း၊ ငယ်ငယ်က ရ ေ းခဲ့တဲ့ ပုံဆွဲစာအုပ် လ ေ း ... အားလုံး ကျန်ခဲ့တယ်။ ည န ေ မှာ ငါတိB န ေ ခဲ့တဲ့ န ေ ရာဟာ ပ ြ ာပုံပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ အိမ်ဆိုတာ အုတ်နဲ ့ သစ်သားမဟုတ်ဘူး၊ အမှတ်တရ တွ ေ ပါလိB အဲ့ဒီ န ေ ့ မှ သိလိုက်ရတယ်။ ပ F ီ း တ ေ ာ့ အမှတ်တရ တွ ေ ပါ မီးထဲပါသွားခဲ့တယ်။ ၂၀၂၅ - စစ်ဒဏ်ခံစားရတဲ့0ှစ် ဗုံးသံ တွ ေ က ငါတိBရဲW နာရီသံ ဖ ြ စ်လာတယ်။ ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲမှာ ပ ြ ေ း န ေ ရတ ယ်၊ လန ့်0ိုး တ ေ ာ့လည်း တကယ် ပ ြ ေ း န ေ ရတယ်။ အသက်Nှင်ဖိBဆိုတာ ထမင်းစား ရသ လ ေ ာက် လွယ်ကူတဲ့ကိစ^ မဟုတ် တ ေ ာ့ဘူး၊ န ေ ့ တိုင်း ကံစမ်းမဲ ပ ေ ါက်သလို ဖ ြ စ် န ေ ပ F ီ ။ သူငယ်ချင်းတချ ိ_က " ခရီးထွက်သွား ပ F ီ " လိB ပ ြ ေ ာ က C တယ်၊ ဒါ ပ ေ မယ့် သူတိBဘယ် တ ေ ာ့မှ ပ ြ န်မလာ တ ေ ာ့ဘူးဆိုတာ ငါတိBအားလုံးသိတယ်။ ၂၀၂၆ - အသက် ပ ေ ါင်းသန်းချ ီ ဆုံး897ံးခဲ့ န ေ တဲ့0ှစ်၊ ကိုယ့်အသက် ကယ်ဖိB တစ်ပါး 0ိုင်ငံမှာ ပုန်း Nှ ေ ာင်ရ အခုငါဟာ မ လ ေ းNှားမှာ။ လူ တွ ေ က စည်ကား န ေ တယ်၊ မီး ရ ေ ာင် တွ ေ လင်း န ေ တ ယ်၊ ဒါ ပ ေ မယ့် ငါ ့မှာ ဘာမှမNှိဘူး။ Passport ထဲမှာ နာမည်NှိမNှိ 0ိုင်ငံမNှိဘူး၊ လူ တ ေ ာထဲမှာ လူ ဖ ြ စ် ပ ေ မယ့် အိမ်မNှိဘူး။ အသက် ပ ေ ါင်းသန်းချ ီထဲက တစ် ယ ေ ာ လူ တ ေ ာထဲမှာ လူ ဖ ြ စ် ပ ေ မယ့် အိမ်မNှိဘူး။ အသက် ပ ေ ါင်းသန်းချ ီထဲက တစ် ယ ေ ာ က်အ ဖ ြ စ် ငါအသက်Nှင် န ေ တယ်၊ ဒါ ပ ေ မယ့် ဒီအသက်Nှင် ခ ြ င်းက ဘယ်သaအတွ က်လဲ ? ညတိုင်း မျက်လုံးမှိတ်တိုင်း မ ြ င် န ေ ရတယ် - ၂၀၂၂ မတိုင်ခင်က ငါတိB ရွာ လ ေ း ကို၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရယ်ခဲ့တဲ့အသံ တွ ေ ကို။ ဒီဝတ bVက ပ F ီ း သ ေ းဘူးလား ? မ ပ F ီ း သ ေ းဘူး။ ငါအသက်Nှင် န ေ သ ရွW ေ ငါ ့ဇာတ်လ မ်းက ဆက် ရ ေ း န ေ ရဦးမယ်။ တစ် န ေ ့ န ေ ့ အိမ် ပ ြ န်0ိုင်ဖိBအတွက် ပ ေ ါ ့။ THE LOST YEARS 2022 - The Loss of Freedom In that year, we were even afraid to breathe. Outside, the wind blew freely, but inside our chests it felt like a vacuum. The word "freedom" remained only in textbooks. When we went out on the street, we had to bow our heads; when we spoke, we had to whisper. We were all still alive, but our freedom had died on that very day. 2023 - Rights and Abilities That Could Not Be Used I had dreams, I had skills, I had certificates in my hands. But nothing was useful anymore. All the doors were closed. When I applied for a job, they saw my name and rejected me; when I spoke the truth, I lost my job. All my abilities were like jewels locked inside a box — I knew they were there, but I could not use them. 2024 - Loss of Home and Property A phone call came in. "They are burning the village," they said. We had to run. I even forgot to put on my shoes. My mother's dining table, the front door my father had built with his own hands, the drawing book I had scribbled in as a child... everything was left behind. By evening, the place where we had lived was nothing but ashes. That day I learned that a home is not made of brick and wood, but of memories. And then, those memories too were taken by the fire. 2025 - The Year of Enduring the Scars of War The sound of bombs became the ticking of our clocks. Every night I was running in my dreams, and when I woke up in fright, I was still running in real life. To stay alive was no longer as simple as eating rice; every day felt like winning a lottery of death. Some friends said they were "going on a trip," but we all knew they would never return. 2026 - The Year Millions of Lives Were Lost, The Year I Had to Hide in a Foreign Country to Save My Own Life Now I am in Malaysia. People are crowded, lights are bright, but I have nothing. In my passport there is a name, but no country; I am a human among humans, but I have no home. I am alive as one among millions who have lost everything, but who is this living for ? Every night when I close my eyes, I see it — our small village before 2022, the sound of us laughing freely. Is this novel finished ? No, not yet. As long as I am alive, my story must continue to be written. For the sake of one day being able to return home.